Ανατολικά του χωριού Ζαχαριά: μια άγνωστη οχύρωση στο Κάβο Ντόρο

Ανατολικά του χωριού Ζαχαριά, στο παρακείμενο λόφο, υπάρχει ένα εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής και είναι γνωστή η θέση εκείνη σε όλους τους κατοίκους της περιοχής ως «Κίζα» παραφθορά της αρβανίτικης λέξης «κλίζα» που σημαίνει εκκλησάκι.
Ιστορία
Η ιστορία της θέσης εκείνης είναι σχετικά άγνωστη ενώ μελετητές την θεωρούν ως θέση του αρχικού οχυρού του ιππότη Λικάριου

Λικάριος ο άσημος ιππότης του Κάβο Ντόρου

Ξεχωριστή θέση στην Βυζαντινή ιστοριογραφία της νότιας Καρυστίας θεωρείται το πρόσωπο του ιππότη Λικάριου, ενός άσημου ευπατρίδη, και υπήρξε αυτός που κατέκτησε για λογαριασμό των Βυζαντινών την Εύβοια, δίνοντας μια μικρή παύση στην εκεί φραγκοκρατία.

Ο Λικάριος ή Ικάριος, όπως αναφέρεται από σύγχρονους του, σχετίστηκε τόσο με την Κάρυστο αλλά και με τις δυσπρόσιτες πλαγιές του Κάβο Ντόρου, ωστόσο παραμένει ένα άγνωστο πρόσωπο του οποίου όμως η παρουσία, η δράση καθώς και οι ενέργειες του συνιστούν μια ιδιαίτερη παρένθεση στη μεσαιωνική ιστορία του νησιού.

Αλέξιος Φιλανθρωπινός,ένας Βυζαντινός Ναύαρχος στην Εύβοια.

Ἀλέξιος Δούκας Φιλανθρωπινός, ήταν ένας βυζαντινός ευγενής, ο οποίος διακρίθηκε ως  ναύαρχος, με το βαθμό του πρωτοστράτορα και αργότερα του μέγα doux , κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μιχαήλ Η 'Παλαιολόγου (περ. 1259-1282).

Ο Αλέξιος αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέλη της οικογένειας των Φιλανθρωπινών, ενώ μάλιστα αναφέρεται από τον Γεώργιο Ακροπολίτη στο έργο του «Ιστορία». Υπήρξε στρατιωτικός διοικητής της περιοχή της Οχρίδας ή πιθανώς και κυβερνήτης του τοπικού θέματος, κατά την διάρκεια των πολέμων του Θεόδωρου Β’ Λάσκαρη, εναντίων των Βουλγάρων.

Λικάριος ο ιππότης που κατέκτησε την Εύβοια

Λικάριος ή Ικάριος όπως ονομάζεται από Έλληνες χρονογράφους, ήταν Βυζαντινός ναύαρχος, Ιταλικής καταγωγής, κατά τον 13ο αιώνα. Σε αντίθεση με την ταπεινή καταγωγή του μπήκε στην υπηρεσία του βυζαντινού αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου (περίπου 1259-1282), και ο οποίος ανακατέλαβε για λογαριασμού του πολλά νησιά του Αιγαίου κατά το 1270μ.Χ.
Για τα επιτεύγματά του, βραβεύτηκε με την Εύβοια ως φέουδο του ενώ ακόμα ανήλθε στο βαθμό του μέγα κονοστάβλος και μέγας δούξ δηλ. του Βυζαντινού ναύαρχου,ο πρώτος ξένος που πήρε τέτοιο βαθμό.

Ιστορία της περιοχής (Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος)

Ένας που είχε διατάξει την παραμονή Αρβανιτών στο Ελλαδικό χώρο ήταν και ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος.Ο οποίος στέφθηκε Αυτοκράτωρ το 1259 στο Νυμφαίον (ως συναυτοκράτορας του ανήλικου Ιωάννη Δ' Λάσκαρη), και βασίλεψε μέχρι το θάνατό του το 1282. Έχοντας ήδη αποδείξει την αξία του στο πεδίο της μάχης ως στρατιωτικός, ο Μιχαήλ έδωσε γρήγορα και σαφή δείγματα ηγετικών και διπλωματικών ικανοτήτων. Αντιμέτωπος με το ασθενικό βασίλειο των Λατίνων, η επάνοδος των Βυζαντινών υπό τη βασιλεία του στο φυσικό τους χώρο ήταν θέμα χρόνου.

Ιστορία της περιοχής (Λικάριος)

Λικάριος Καρυστινός ιπποτης που κέρδισε την εύνοια του Μιχαήλ Η΄Παλαιολόγου και ο οποίος κατέκτησε όλη την Έυβοια,αργότερα προήχθη σε ναύαρχο του Βυζαντινού στόλου.

Ιστορία της περιοχής

Βυζαντινή περίοδος

Την περίοδο μετά την Δ΄Σταυροφορία,οι συνθήκες ευνόησαν μια ευρήτερη μετακίνηση πληθυσμών προς τη νότια Βαλκανική χερσόνησο.Σκληροτράχηλοι και εμπειροπόλεμοι Αρβανίτες που κατέβηκαν σε Ελληνικά εδάφη εγκαταστάθηκαν σε περιοχές ακόμη και έπειτα από διατάγματα Βυζαντινών αυτοκρατόρων,τόσο για τη τόνωση του πληθυσμιακού στοιχείου σε περιοχές που είχαν πληγεί από πολέμους και είχαν εκκενωθεί όσο γιατί αποτελούσαν στοιχείο ενόχλησης των Φράγκων και Ενετών κατακτητών του Ελλαδικού χώρου.


Σταδιακά εξαπλώθηκαν και στην Εύβοια,κατά τα τέλη του 14ου και στις αρχές του 15ου αιώνα.Εκτιμώντας τις μαχητικές τους ικανότητες οι Ενετοί ευνόησαν την παραμονή τους στις επικράτειες τους (Εύβοια) και ιδίως στο Κάβο ντόρο,που εν το μεταξύ είχε ερημώσει λόγω των διαφόρων ταραχών ή τις πειρατείας που οργίαζε εκείνη την εποχή,ειδικά στις παράκτιες περιοχές.
Οικισμοί

Την περίοδο αυτή κτίστηκαν οι περισσότεροι οικισμοί του Κάβο ντόρο στις τοποθεσίες που είναι ως σήμερα.Ο Πλατανιστός κτίστηκε,κατά την παράδοση,από κατοίκους του Καστριού που κατέφυγαν εκεί κατά τους χρόνους της Ενετοκρατείας λόγω της πειρατείας.Επίσης οι οικισμοί Κόμητο και Ζαχαριά ανάγονται σε αυτή τη περίοδο,αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι η ονομασία του πρώτου προέρχεται από το come-comitis και σημαίνει τίτλος Βυζαντινού αξιωματικού,ενώ του δεύτερου προήλθε από τον Καρυστινο ιππότη Λικάριο όπου και είχε εγκαταστήσει το φρουριό του.